Linia „30”

Linia nr 30 – komunikacyjny kręgosłup Baranówki

Linia autobusowa nr 30 została uruchomiona 23 września 1974 roku jako efekt reorganizacji istniejącej wcześniej linii nr 13. Jej zadaniem było zapewnienie bezpośredniego połączenia pomiędzy dynamicznie rozwijającym się osiedlem Baranówka II a terenami przemysłowymi południowej części miasta, w szczególności zakładami WSK przy ulicy Technicznej.

Początkowa trasa prowadziła od ulicy Broniewskiego przez aleję Bieruta (obecnie Okulickiego), ulicę Krakowską, Rondo PKWN (obecnie Rondo Dmowskiego), aleję 22 Lipca (obecnie Cieplińskiego), ulicę Marchlewskiego (obecnie Lisa Kuli), Dąbrowskiego oraz Podkarpacką do ulicy Technicznej, obecnie Matuszczaka.

W pierwszym okresie funkcjonowania autobusy kończyły kursy na parkingu obok supersamu „Merkury”, natomiast odjazdy odbywały się z przystanku przy ulicy Broniewskiego. Rozwiązanie to szybko okazało się niewystarczające, dlatego trasę przedłużono do skrzyżowania ulicy Broniewskiego z budowaną wówczas ulicą Waryńskiego (obecnie Ofiar Katynia). Po oddaniu nowej ulicy do użytku w grudniu 1975 roku linię wydłużono jeszcze o dwa przystanki, aż do jej końca w rejonie dzisiejszego postoju taksówek przy skrzyżowaniu z aleją Wyzwolenia.

Od samego początku linia cieszyła się ogromnym zainteresowaniem mieszkańców. Obsługiwała zarówno rozbudowujące się osiedla mieszkaniowe Baranówki, jak i duże zakłady pracy oraz szkoły. Początkowo na trasę kierowano pięć autobusów w godzinach szczytu i dwa poza nimi, jednak bardzo szybko konieczne było zwiększenie liczby pojazdów. Już w 1976 roku linię obsługiwało sześć autobusów całodziennie oraz sześć dodatkowych pojazdów szczytowych.

Ze względu na wysokie potoki pasażerskie na trasie kursowały największe dostępne wówczas autobusy. Pasażerowie podróżowali przede wszystkim Jelczami 043, popularnie zwanymi „ogórkami”, ale również autobusami marki Škoda, w tym egzemplarzami wyposażonymi w automatyczne skrzynie biegów, a także przegubowymi wersjami Jelczy. W późniejszych latach na linii pojawiły się również nowoczesne jak na owe czasy Autosany.

Linia nr 30 przez wiele lat należała do najbardziej obciążonych połączeń w Rzeszowie. Autobusy kursowały od wczesnych godzin porannych do późnego wieczora, zapewniając dojazd pracownikom WSK kończącym nawet drugą zmianę. W godzinach szczytu częstotliwość kursowania wynosiła około 10 minut, a z czasem była jeszcze większa.

W listopadzie 1978 roku, w związku z zamknięciem ulicy Waryńskiego, autobusy skierowano na tymczasową pętlę przy ulicy Bojanowskiego (obecnie Mikołajczyka). Po zakończeniu prac drogowych linia powróciła na pierwotny przebieg, jednak już przez nowo wybudowaną aleję Wyzwolenia.

Kolejne utrudnienia pojawiły się w listopadzie 1981 roku podczas budowy infrastruktury ciepłowniczej i centrum handlowego na Baranówce. Wówczas przystanek końcowy urządzono na północnej części parkingu osiedlowego przy alei Wyzwolenia, gdzie nawet utworzono tymczasowy punkt dyspozytorski. Po zakończeniu inwestycji linia wróciła na swoją wcześniejszą trasę.

Na tle wielu innych rzeszowskich linii autobusowych „trzydziestka” wyróżniała się stabilnością. Nigdy nie posiadała regularnych kursów wariantowych, a jej podstawowy przebieg przez dziesięciolecia pozostawał niemal niezmieniony. Zmieniało się jedynie otoczenie miasta oraz nazwy ulic.

Skala jej znaczenia najlepiej widoczna była w połowie lat osiemdziesiątych. W 1985 roku rozkład jazdy przewidywał aż 155 kursów w dni robocze i 60 kursów w dni świąteczne. Oznaczało to częstotliwość sięgającą nawet jednego autobusu co sześć minut przez znaczną część dnia, co było wynikiem niespotykanym dla większości innych linii miejskich.

Współczesna historia linii przyniosła jedną większą zmianę. Od 1 grudnia 2018 roku autobusy zamiast kończyć trasę przy ulicy Matuszczaka przez Podkarpacką, zostały skierowane przez ulice Bieszczadzką i Rymanowską, co poprawiło obsługę rozwijających się terenów południowego Rzeszowa.

Obecnie linia nr 30 kursuje na trasie:

Mikołajczyka – Ofiar Katynia – Wyzwolenia – Okulickiego – Krakowska – Piłsudskiego – Cieplińskiego – Lisa Kuli – Dąbrowskiego – Podkarpacka – Bieszczadzka – Rymanowska – Matuszczaka.

Ponad pół wieku od uruchomienia pozostaje jednym z najważniejszych połączeń miejskich Rzeszowa, nadal łącząc północno-zachodnie osiedla z południową częścią miasta i kontynuując rolę, którą pełniła już w latach siedemdziesiątych – niezawodnego połączenia mieszkańców Baranówki z miejscami pracy, nauki i codziennego życia.

Za udostępnienie zdjęcia dziękujemy rodzinie Rogoszewskich.

Zapraszam na nagranie z przejazdu, za kierownicą jeden z naszych administratorów czyli Okiem Miłośnika.

Mikołajczyka – Matuszczaka

Matuszczaka – Mikołajczyka