Dariusz Bialic Wraz z dynamicznym rozwojem Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego (WSK) w Rzeszowie, będącej jednym z największych zakładów przemysłowych w mieście, pojawiła się potrzeba zapewnienia sprawnego transportu dla tysięcy pracowników dojeżdżających codziennie do pracy. Odpowiedzią na te potrzeby było uruchomienie w lipcu 1976 roku specjalnej linii autobusowej o charakterze pracowniczym.
Linia została utworzona przede wszystkim z myślą o obsłudze zmian pracowniczych i kursowała pomiędzy obiema częściami zakładu. Jej trasa rozpoczynała się przy górnej bramie WSK przy ul. Technicznej, następnie prowadziła przez centrum miasta oraz Dworzec PKP do dolnej bramy zakładu przy ul. Obrońców Stalingradu (obecnie ul. Hanasiewicza).
Trasa przedstawiała się następująco:
WSK (ul. Techniczna) – Dąbrowskiego Dom Kultury WSK – 22 Lipca – Dworzec PKP – Fornalskiej – Obrońców Stalingradu Ubezpieczalnia – WSK
W kierunku powrotnym autobusy zatrzymywały się na tych samych przystankach.
Do obsługi linii skierowano trzy autobusy, które wykonywały kursy wyłącznie w godzinach największego natężenia ruchu pracowniczego, czyli przed rozpoczęciem i po zakończeniu zmian roboczych. Dzięki temu możliwe było szybkie przewiezienie dużej liczby pracowników pomiędzy poszczególnymi częściami miasta a zakładem.
Charakterystyczną cechą tej linii był jej pośpieszny charakter. W odróżnieniu od zwykłych linii miejskich autobus nie zatrzymywał się na wszystkich przystankach znajdujących się na trasie przejazdu. Obsługiwane były jedynie wybrane punkty, związane przede wszystkim z największymi skupiskami pasażerów oraz głównymi węzłami przesiadkowymi. Rozwiązanie to pozwalało znacząco skrócić czas przejazdu i zwiększyć efektywność przewozów.
Uruchomienie linii było jednym z pierwszych przykładów funkcjonowania połączenia o cechach komunikacji pośpiesznej w Rzeszowie. W latach siedemdziesiątych podobne rozwiązania stosowano głównie w dużych ośrodkach przemysłowych, gdzie konieczne było sprawne przewożenie pracowników do zakładów pracy.
Linia funkcjonowała przez kilka lat i stała się ważnym elementem systemu transportowego obsługującego WSK. W 1982 roku została zastąpiona przez nowo utworzoną linię nr 10. Nowa linia przejęła jej podstawową funkcję komunikacyjną, jednak w przeciwieństwie do poprzedniczki miała charakter ogólnodostępny i zatrzymywała się na wszystkich przystankach znajdujących się na trasie przejazdu. Dzięki temu mogła służyć nie tylko pracownikom zakładu, ale również mieszkańcom miasta korzystającym z komunikacji miejskiej na co dzień.
Choć linia pospieszna WSK funkcjonowała stosunkowo krótko, zapisała się w historii rzeszowskiej komunikacji miejskiej jako jedno z pierwszych połączeń tworzonych specjalnie z myślą o potrzebach dużego zakładu przemysłowego oraz jako prekursor późniejszych rozwiązań mających na celu przyspieszenie przewozów pasażerskich w mieście.