Dariusz Bialic W 1954 r. po usilnych staraniach, otrzymano od Ministerstwa Gospodarki Komunalnej w Warszawie cztery autobusy marki „Mavag TR-5” węgierskiej produkcji, uznane za nieprzydatne do użytku na warszawskich drogach. Pojazdy te eksploatowano w latach 1950-1953 w Warszawie i były bardzo wysłużone. Do dalszej eksploatacji w Rzeszowie nadawały się tylko dwa pojazdy. Dostarczone do Rzeszowa pojazdy pochodziły z testowej serii z 1949 r. Dopiero po testach rozpoczęto regularne dostawy ulepszonej wersji tego modelu do przedsiębiorstw komunikacji miejskiej i do PKS-u, w wielu miastach kraju. Autobus „Mavag” był pojazdem konstrukcji ramowej z 6-cylindrowym silnikiem Diesla, opartym na licencji niemieckiej firmy Mercedes-Benz o mocy 105 KM. Długość nadwozia wynosiła 9,5 m. Wóz posiadał dwoje harmonijkowych drzwi oraz wydzieloną kabinę kierowcy. Autobusy te nie były najlepszej jakości, co powodowało częste awarie i spore trudności eksploatacyjne. Zdarzały się pęknięcia ram podwozia wykonanych z nieodpowiednich materiałów oraz awarie silników spowodowane wadliwym wykonaniem komory spalania. Autobus mógł przewozić 22 pasażerów na miejscach siedzących i 38 stojących, był wyposażony w pneumatyczne zamykanie drzwi sterowane przez kierowcę.
Według tabeli przedstawiającej strukturę taboru w ujęciu historycznym w wydanej w 1998 r. przez MPK książeczce „50 lat komunikacji miejskiej w Rzeszowie” z początkowych 4 egzemplarzy już w 1955 r. zostało 3 wozy, a w 1960 r. jeden. Wiadomo, że wcześniej w 1958 r. wycofano jednego „Mavaga”. Nie mamy niestety danych o numerach taborowych tych autobusów. Egzemplarz z załączonego zdjęcia wykonanego w 1959 r. miał numer rejestracyjny T55-026.
W październiku 1961 r. MPK przekazało ostatni autobus marki „Mavag” jednostce wojskowej do szkoleniowego wykorzystania. Wszystko wskazuje na to, że był to właśnie ten sam egzemplarz ze zdjęcia, który zakończył służbę z nowym numerem rejestracyjnym RA 0948.
Zdjęcie udostępnione z prywatnej kolekcji Piotra Gila przedstawia postój autobusu „Mavag” przed DK WSK przy ul. Dąbrowskiego w 1959 r. – serdecznie dziękujemy!
