Dariusz Bialic 
Spóźniony o klika lat od zamierzonego otwarcia, termin oddania nowego obiektu był coraz bardziej realny. Ten wyznaczony na dzień 20 listopada 1969 roku uległ i tak przesunięciu. W listopadzie 1969 r. usuwano jeszcze usterki w urządzeniach grzewczych dyspozytorni i budynku administracyjnego. Podłączenie kabla telekomunikacyjnego przewidywano dopiero na początek następnego roku, przy czym obiecano przyznać trzy numery telefonów, tak jak na poprzedniej zajezdni.
Starania o nową zajezdnię zostały uwieńczone sukcesem dokładnie w dniu Św. Mikołaja, czyli 6 grudnia 1969 roku, kiedy to Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne otrzymało nową zajezdnię zlokalizowaną również na Staromieściu przy ówczesnej ulicy Zabłocie, przemianowaną kolejno na ul. Siemieńskiego, a następnie na ul. Trembeckiego.
Uruchomienie nowej zajezdni nieporównywalnie zmieniło warunki napraw taboru. Nowy warsztat wyposażono wówczas w urządzenie do sprawdzania sprawności układu hamulcowego, które było jedynym w ówczesnym województwie rzeszowskim. Ponadto zajezdnia była też wyposażona w nowoczesną, jak na ówczesne czasy, mechaniczną myjnię dla autobusów.
Zajezdnię oddano nie tylko z nowoczesnym zapleczem technicznym, ale i administracyjnym oraz socjalnym. Choć jak pokazały późniejsze lata z wieloma niedociągnięciami wynikającymi z błędów na etapie projektowania.
Projektanci zajezdni przy ul. Trembeckiego oprócz zwrócenia szczególnej uwagi na teren zajezdni, jej zaplecza technicznego i administracyjnego, uwzględnili wprawdzie potrzeby socjalno-bytowe pracowników, ale w bardzo wąskim zakresie, opierając się na przestarzałych rozwiązaniach i nieżyciowych normatywach.
W 1973 roku nadbudowano o jedną kondygnację dyspozytornię z przeznaczeniem na pokoje noclegowe dla kierowców autobusów, przebudowano szatnię i umywalnię dla pracowników warsztatowych oraz wyposażono kuchnię, w obszerniejszej już sali śniadań, w kuchenki gazowe do przygotowywania gorących posiłków. Przed oddaniem nadbudówki nad dyspozytornią w budynku biurowca administracyjnego na czwartym piętrze wydzielono dwa pokoje, które zostały przeznaczone na pomieszczenia noclegowe dla kierowców autobusów.
Mimo wielu niedociągnięć przeprowadzka do nowej zajezdni sprawiła, że przedsiębiorstwo z jednej strony mogło poszczycić się nowoczesna zajezdnią, bardzo odmienną w warunki pracy w odniesie do poprzedniej zajezdni przy ul.Partyzantów, a z drugiej strony zapewnić prawidłowe funkcjonowanie komunikacji miejskiej.
Najtrudniejsza była pierwsza zima – tak wspomina moja mama, która pracowała w MPK już od 1964 roku, ponieważ nie działało wówczas poprawnie ogrzewanie centralne w pomieszczeniach warsztatowych i administracyjno–socjalnych, co doprowadziło do przebudowy instalacji centralnego ogrzewania jeszcze w trakcie zimowego użytkowania, a dokładnie w styczniu i lutym 1970 r.
W maju 2015 r. zajezdnia przy ul. Trembeckiego zakończyła działalność i została sprzedana prywatnemu inwestorowi.
Fotografie pochodzą z prywatnej kolekcji Piotra Gila oraz Dariusza Bialica – dziękujemy!
